Blog 2

Blog 2

Het is maandagochtend.

Ik zit achter m’n bureau en kijk uit het raam naar beneden.

De rotonde. Sinds een jaar woon ik op een rotonde.

Gelukkig staat er geen betonnen kunstwerk op, maar gras, uitgebloeide narcissen en in het midden een boom.

Ik kijk in mijn uren en uren achter m’n laptop vaak naar die boom.

Als me een geweldig idee te binnen schiet, of als ik het helemaal gehad heb en niets me meer te binnen schiet. Als het te vroeg is of te laat en hij door het felle licht van de lantarenpalen ook nog steeds wakker is.

Het is een jonge boom, hier nog maar een jaar of twee geleden geplant en hij wil niet echt. Of misschien wel, maar toch groeit hij niet.

Nu alle bomen in bloei staan, hangen er bij hem alleen nog dezelfde bladeren aan die er van de winter ook al aan hingen.

Op een avond heb ik het raam open geschoven en gefluisterd:

“Hé, hallo, boom, leeft er nog iets daarbinnen? Waarom laat je niets zien? Waarom schiet er niets fris groens uit?”

Geen antwoord.

En zoals vaker als ik geen antwoord krijg ga ik invullen.

Hij voelt zich vast ongelukkig. Hij staat wel in een mooi stukje gras, maar wel helemaal alleen. Daar heeft hij ook niet om gevraagd. Altijd draait alles om hem, misschien wil hij ook wel eens níet in zijn eigen middelpunt staan en het gevoel hebben dat het om meer draait dan dat ene kleine cirkeltje dat hij kan zien. Of misschien heeft hij wel behoefte om daar met een groep te staan.

Zijn zuurstof wordt dag in dag uit gevuld met uitlaatgassen. Dan kan je nog zo hard je best doen maar dan wil groeien natuurlijk niet echt lukken. Terwijl andere bomen langs de kant daar geen last van schijnen te hebben. Misschien is dat het verschil. Die staan langs de kant, die hebben niet het gevoel dat het direct uitmaakt als zij een stap doen, of een misstap. Als je je eigen gedrag altijd uitgelicht ziet op een centrale plek, dan wordt elke ontwikkeling triviaal. Niet alleen voor jezelf, maar je voelt je natuurlijk ook verantwoordelijk voor je omgeving, want die verwachten ook wat van je als je daar staat. Elke keuze wordt gewichtig, loodzwaar en onmogelijk om te maken. En dan wil je dus niets meer doen en laat je niets meer van jezelf zien.

Ja, ja, zoiets moet het zijn.

“Toch, boom, zoiets wilde je zeggen, toch?”

Het blijft stil.

En dat gefascineerd me.

Daarom ben ik een project rond de boom begonnen. Een paar keer per week fotografeer ik de boom en zijn rotonde vanaf hetzelfde punt. Hij heeft al bijna alle weertypes doorstaan, sneeuw, hagel, wind, regen, grijsheid, felle zonnestralen.

Tot nu toe blijft hij daar tussen al die ontwikkelingen onveranderlijk staan. En ik vul in en hoop steeds dichter bij de waarheid te komen van de stille kern van deze rotonde.