Man op tak

 

In de zomer van 2012 was stichting Feniks uitgenodigd in Wales door theatergroep Bara Caws. De voorstelling Man op tak (2009) hernam Madeleen daar met Welsche acteurs.

 

 

 

 

 

 

 

.

lees verder

Ik sta hier

Een zelfinterview in verzonnen miniatuurlandschappen en levensechte videofragmenten
(met een oneindig vervolg)

Op 2 december 2011 werd de theaterproeve ‘Ik sta hier’ in schouwburg  Kunstmin te Dordrecht gepresenteerd,  die als volledige voorstelling in 2012 op het BIES Theaterfestival zou spelen.

Het idee voor deze voorstelling begon op een berg in Frankrijk. Ik volgde een intensieve schrijfworkshop bij Pauline Mol (o.a. voormalig artistiek leidster van Theatergroep Artemis) en schreef ergens in die week een brief van een boom aan een vogel. Het werd een fabel over het einde en het begin van een wereld:
‘De boom weet van niets. Hij staat met zijn wortels vast in de laatste ongerepte vallei. De vogel kent de dorre vlaktes en gestrande walvissen. Hij heeft alle vernietiging gezien. Zomers deelden ze samen, maar deze lente keert de vogel niet terug. In gedachten schrijven ze elkaar. Het publiek hoort hun briefwisseling en ziet twee werelden oprijzen uit miniatuurlandschappen. De camera vergroot hun zoektocht naar elkaar en laat ons horen hoe berichten van verlangen reizen in de wind.’

Thuisgekomen kreeg dit idee nog een nieuwe laag.  Al een tijdje maakte ik elke dag een foto van een jonge boom op de drukke rotonde voor mijn huis. Ik wilde het verglijden van de seizoenen vastleggen te midden van het verkeer. Toen gebeurde er iets. Of beter gezegd: niets. De boom verroerde geen blad. Herfst, winter, zomer: steeds hetzelfde beeld. Zoals vaker wanneer er stilte is, ging ik die invullen. Ik schreef  naar de boom. Wat is er aan de hand? Ga je nu dood of ga je leven? Toen ik de teksten terug las, zag ik dat ze niet over de boom gingen, maar over mij. Zonder het in de gaten te hebben, had ik een haarscherpe analyse gemaakt van mijzelf: ik had het midden gevonden tussen er zijn en niet zijn. Zonder dood te gaan, maar ook zonder echt te leven. Toen rees de vraag: Hoe kijken wij tegenwoordig tegen groei aan? En wat doen we als we die niet kunnen zien?
Dit gegeven ging ik vermengen met de fabel uit Frankrijk.

Ik_sta_hier_scenefotografie.nl-9 (2)

Annelies van Wieringen regisseerde en Joris Erwich begeleide mij op de vloer met muziek en spel. Deze theatrale presentatie was 2 december 2011 te zien.

Het vervolg van dit verhaal wilde zich niet zo makkelijk vast laten leggen in een vorm. De eerste presentatie was er gekomen, maar het vervolg op BIES 2012 ging door een tekort aan financiële middelen niet door. Ik bleef er mee bezig. Ik zocht naar een manier om de fabel en het verhaal van de rotonde boom samen te krijgen; misschien wel in boekvorm, of animatiefilm of museum installatie of lied? Ook zocht ik mensen om mee samen te werken.

Om een lang verhaal kort te maken; hier sta ik nu nog. Dat klinkt misschien als stilstand, maar het tegendeel is waar. De zoektocht naar de precieze inhoud en vorm van dit metafoorverhaal brengt me op allerlei nieuwe plekken, zorgt voor nieuwe ontmoetingen en laat me groeien.  Of het ooit tot een uitvoering komt…. Ik hoop bijna van niet. De overtreffende trap van theater is leven. En dat ben ik aan het doen.

 

Credits:
concept/tekst/spel: Madeleen Bloemendaal
schrijfbegeleiding:   Pauline Mol
regie:                          Annelies van Wieringen
muziek/spel:             Joris Erwich
techniek:                    Roland van Meel
productie:                  Nancy van Heumen
organisatie:               schouwburg Kunstmin, Susan Duwel
zakelijke begeleiding: Bart Kusters
met grote dank aan: Maarten Verhoef en het team van schouwburg Kunstmin
Foto’s:                          Lennart Monaster

Deze theaterproeve is een productie van stichting Feniks en werd mogelijk gemaakt door de gemeente Dordrecht en schouwburg Kunstmin.

lees verder